ابن بابويه بسند معتبر از سالم روايت كرده است كه گفت رفتم بخدمت حضرت صادق عليه السلام در اواخر ماه رجب كه چند روز از آن مانده بود چون نظر مبارك آن حضرت بر من افتاد فرمود كه آيا روزه گرفته اى در اين ماه گفتم نه والله اى فرزند رسول خدا.

فرمود كه آنقدر ثواب از تو فوت شده است كه قدر آنرا بغير خدا كسى نمى داند. بدرستيكه اين ماهيست كه خدا آنرا بر ماههاى ديگر فضيلت داده و حُرمت آنرا عظيم نموده و براى روزه داشتن آن گرامى داشتن را بر خود واجب گردانيده.

پس گفتم: يَابْنَ رَسُولِ اللّهِ اگر در باقيمانده اينماه روزه بدارم، آيا ببعضى از ثواب روزه داران آن فايز مى گردم؟

فرمود: اى سالم!

• هر كه يكروز از آخر اين ماه روزه بدارد، خدا او را ايمن گرداند از شدّت سَكَراتِ مرگ و از هَوْل بعد از مرگ و از عذاب قبر.
• و هر كه دو روز از آخر اين ماه روز دارد، بر صراط به آسانى بگذرد.
• و هر كه سه روز از آخر اين ماه را روزه دارد، ايمن گردد از ترس بزرگ روز قيامت و از شدّتها و هَوْلهاى آنروز و بَرات بيزارى از آتش ‍ جهنّم به او عطا كنند.

و بدانكه از براى روزه ماه رجب فضيلت بسيار وارد شده است و روايت شده كه اگر شخص ‍ قادر بر آن نباشد هر روز صد مرتبه اين تسبيحات را بخواند تا ثواب روزه آن را دريابد:

منزه است خداى بزرگ منزه است آنكه تنزيه و تسبيح جز براى او شايسته نيست. منزه است خداى برتر و كريمتر منزه است آنكه لباس عزت در بردارد و شايسته آن است.